2x, 4x, 8x atau 16x: faktor pembesaran mana untuk dipilih?

Faktor pembesaran ialah tetapan paling tidak menarik di halaman ini, dan yang paling banyak diperdebatkan. Ia buat satu perkara sahaja: menentukan berapa piksel yang keluar. Selebihnya, iaitu ketajaman, perincian yang direka dan masa pemprosesan, mengikut angka itu dan model yang dipilih.

Kira ke belakang daripada saiz keluaran

Tentukan dulu fail itu perlu jadi apa, kemudian ambil faktor terkecil yang mencapainya. Langkah 2x pada imej 1000 piksel memberi 2000 piksel, langkah 4x memberi 4000. Tiada apa lagi yang berubah.

Dua perkara jelas daripada jadual itu. Pertama, hampir semua keperluan harian selesai pada 2x atau 4x: daripada kertas dinding 1920 ke 4K tepat 2x, dan cetakan A4 pada 300 DPI daripada foto telefon lebih kurang 2x. Kedua, selepas 8x anda biasanya menghasilkan saiz yang tiada skrin dan tiada pencetak rumah akan minta.

Bila 2x jawapan yang betul

• Sumber sudah memadai: foto telefon, kertas dinding 1920, tangkapan skrin permainan terkini.
• Hasil untuk skrin atau cetakan foto sehingga A4.
• Anda mahu hasilnya nampak seperti asal, cuma lebih besar. Pembesaran dua kali ialah julat yang pembinaan semulanya hampir tidak kelihatan.

Bila 4x berbaloi

• Sumber kecil, sasaran tinggi: imbasan 900 piksel yang perlu jadi cetakan A3, avatar 400 piksel yang pergi ke poster.
• Garisan dan ilustrasi, yang lebih tahan faktor tinggi berbanding foto kerana kurang tekstur yang perlu direka.
• Anda perlukan ruang untuk memangkas selepas dibesarkan.

8x: untuk sumber yang benar-benar kecil

8x masuk akal apabila input sangat kecil dan keluaran perlu saiz biasa: sprite 300 piksel untuk aset 2400 piksel, imbasan sebesar setem, ikon daripada aplikasi lama. Pada foto yang sudah elok, yang anda beli terutamanya masa pemprosesan dan perincian yang tidak pernah ada dalam fail. Besarkan potret hasil 8x ke 100 % dan anda akan nampak liang roma yang kamera tidak pernah rakam.

16x: baca ini sebelum guna

16x wujud kerana kadangkala ia satu-satunya jalan untuk mencapai sesuatu saiz, bukan kerana ia tetapan kualiti. Pada sprite 300×300 ia berguna. Pada kertas dinding 1920×1080 ia menghasilkan lebar 30720 piksel, saiz fail empat kali ganda, dan gambar yang kebanyakannya menunjukkan apa yang model suka lukis. Kalau anda sedang menimbang 16x, pilihan yang jujur ialah cari sumber lebih baik dahulu.

Apa yang sebenarnya merosot apabila faktor naik

• Tekstur yang direka. Setiap langkah membina semula lebih banyak daripada yang dipulihkan. Pada 2x anda menajamkan, pada 16x anda banyak mereka-reka.
• Masa dan kuota. Kos mengikut piksel keluaran, jadi 16x ialah enam belas kali kerja 4x pada input yang sama.
• Struktur halusinasi. Wajah dan huruf paling ketara gagal: model memberi wajah yang munasabah, bukan orang sebenar, dan mengubah bentuk huruf yang tidak dikenali.

Keputusan tiga langkah

1. Tulis sasaran dalam piksel (atau dalam sentimeter pada 300 DPI).
2. Bahagi dengan saiz sumber. Angka itu faktor anda — bulatkan ke atas ke langkah yang ada.
3. Kalau jawapannya 8x atau 16x, tanya sama ada sumber lebih baik wujud, atau sasaran boleh jadi lebih kecil. Kedua-duanya biasanya lebih berkesan daripada memaksa faktor.

Tiada tetapan rahsia di sini: besarkan imej percuma sehingga 3000×3000 piksel tanpa akaun, dan bandingkan 2x dengan 4x pada fail yang sama — bezanya selalunya jelas dalam masa seminit. Untuk tetapan lain yang berkaitan dengan faktor, lihat panduan membesarkan tanpa hilang kualiti.